نماز

می دانستید درصورتیکه یک رکعت نماز خوانده شود نام زیبای "احمــــــد" شکل می گیرد؟؟؟

به گزارش مشرق، کانون گفتگوی قرآنی نوشت: یک وقتی ما( حاج آقا قرائتی) در ستاد نماز نوشتیم آقازاده‌ها، خانم‌ها، شیرین‌ترین نمازی که خواندید برای ما بنویسید. یک یازده ساله یک نامه نوشت، همه ما بُهتمان زد، یازده ساله ما ریش‌سفیدها را به تواضع و کرنش واداشت. نوشت که ستاد اقامه نماز، شیرین‌ترین نمازی که خواندم این است.

گفت در اتوبوس داشتم می‌رفتم یک مرتبه دیدم خورشید دارد غروب می‌کند یادم آمد نماز نخواندم، به بابایم گفتم نماز نخواندم، گفت خوب باید بخوانی، حالا که اینجا توی جاده است و بیابان، گفت برویم به راننده بگوییم نگه‌دار،

گفت راننده بخاطر یک بچه نگه نمی‌دارد، گفت التماسش می‌کنیم، گفت نگه نمی‌دارد، گفت تو به او بگو، گفت گفتم نگه نمی‌دارد، بنشین. حالا بعداً قضا می‌کنی. دید خورشید غروب نکرده است و گفت بابا خواهش می‌کنم، پدر عصبانی شد، گفت که آقاجان می‌شود امروز شما دخالت نکنی؟ امروز اجازه بده من تصمیم بگیرم، گفت خوب هر غلطی می‌خواهی بکن.

1- نیت،
2- تکبیرة الاحرام،
3- قیام در موقع گفتن تکبیرة الاحرام و قیام متصل به رکوع،
4- رکوع،
5- دو سجده

قرآن ، ثمره نماز را، باز داشتن از فحشاء و منکر می داند

 «إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهی‏ عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْکَرِ»

 و این خاصیّت ، مغز و محتوای اصلی نماز و نشان قبولی اعمال و عبادات است . هسته بی مغز، رشد نمی کند و ثمر نمی دهد. نماز بدون بازداشتن از بدی ها، همانا عبادت بی محتواست

امام صادق (ع) در بیان این نشانه ، می فرماید:

 «مَنْ أَحَبَّ أَنْ یَعْلَمَ أَ قُبِلَتْ صَلَاتُهُ أَمْ لَمْ تُقْبَلْ فَلْیَنْظُرْ هَلْ مَنَعَتْهُ صَلَاتُهُ عَنِ الْفَحْشَاءِ وَ الْمُنْکَرِ فَبِقَدْرِ مَا مَنَعَتْهُ قُبِلَتْ مِنْه»

 هر کس دوست دارد بداند نمازش قبول شده یا نه ، ببیند که آیا نمازش او را از گناه و زشتی باز داشته یا نه ؟ پس به هر قدر که نمازش او را از گناه باز داشته ، به همان اندازه نمازش قبول شده است

"جا برای نماز نداریم". خیلی تعجب كردم. یاد تجربه پروازهای خارجی و خطوط هوایی بیگانه افتادم كه چطور محیط را براي نمازم فراهم كردند.

عازم كرمانشاه بودم. ساعت پرواز 5:50 و ساعت رسیدن به مقصد 7 صبح اعلام شده بود. ساعت پرواز مقارن بود با اذان صبح و طبیعتا باید بین نماز اول وقت و پرواز یكی را انتخاب می كردم. قبل از پرواز نشستم و با توجه به جهت حركت هواپیما، سوی قبله را پیدا كردم و تصمیم گرفتم در هواپیما نماز بخوانم. سوار شدیم. پس از برخاستن هواپیما و ثابت شدن مسیر، شخصی كه كنار من نشسته بود پیش دستی كرد و مهماندار را صدا كرد: "من كجا میتونم نماز بخونم؟"
نگاهی به آن شخص كردم و صادقانه بگویم، بر اساس ظاهر اگر می خواستم قضاوت كنم، فكر نمی كردم ایشان چنین درخواستی بكند. مهماندار پاسخ داد: "جا برای نماز نداریم". خیلی تعجب كردم. یاد تجربه پروازهای خارجی و خطوط هوایی بیگانه افتادم كه چطور محیط را برایم فراهم كردند و زیرانداز آوردند و ... . به هر حال مكالمه مهماندار و مهمان ادامه داشت و كار به سرمهماندار كشید و ... نهایتا پاسخ همانی بود كه بود: "جا برای نماز نداریم". من البته با توجه به اختلاف افق و بر اساس محاسبات اولیه فكر می كردم می توانم نماز را آخر وقت و با عجله در كرمانشاه بخوانم؛ ولی حقیقتا نگران موقعیتی بودم كه نتوانیم به موقع برسیم.
خوشبختانه محاسباتم درست بود و بدون تاخیر رسیدیم. به آن شخصی كه كنار من نشسته بود گفتم:"الحمدلله می توانیم نمازمان را در نمازخانه فرودگاه كرمانشاه بخوانیم" و او پاسخ داد: "من همین جا روی صندلی خواندم".  البته بر اساس دانش دینی من نماز آن فرد به قاعده احكام شرعی نبود. این ایراد به ایشان وارد است كه حكم شرعی را نیاموخته بود و ولی آیا به هواپیمایی جمهوری "اسلامی" نباید خرده گرفت؟ اگر هواپیما با تاخیر بر می خاست و یا با تاخیر می نشست، گناه بی نمازی ما با چه كسی بود؟

بنده من ، با من صحبت کن

یک شبی مجنون نمازش را شکست            بی وضو در کوچه لیلا نشست
عشق آن شب مست مستش کرده بود       فارغ از جام الستش کرده بود
سجده ای زد بر لب درگاه او                        پُر ز لیلا شد دل پر آه او
گفت یا رب از چه خوارم کرده ای                 بر صلیب عشق دارم کرده ای
جام لیلا را به دستم داده ای                       وندر این بازی شکستم داده ای

نیشتر عشقش به جانم می زنی                 دردم از لیلاست آنم می زنی
خسته ام زین عشق،دل خونم نکن             من که مجنونم تو مجنونم نکن
مرد این بازیچه دیگر نیستم                         این تو و لیلای تو… من نیستم
گفت ای دیوانه لیلایت منم                          در رگ پنهان و پیدایت منم

 سالها با جور لیلا ساختی                          من کنارت بودم و نشناختی

 عشق لیلا در دلت انداختم                        صد قمار عشق یکجا باختم
کردمت آواره صحرا نشد                           گفتم عاقل می شوی اما نشد
سوختم در حسرت یک یا ربت                   غیر لیلا بر نیامد از لبت
روز و شب او را صدا کردی ولی                دیدم امشب با منی گفتم بلی
مطمئن بودم به من سر می زنی              در حریم خانه ام در می زنی
حال این لیلا که خوارت کرده بود               درس عشقش بی قرارت کرده بود
مرد راهش باش تا شاهت کنم                 صد چو لیلا کشته در راهت کنم…

                                                                    شعر از : مرتضی عبدالهی

گاهی وقت‌ها خدا گناهان کوچک را نمی‌بخشد. چون می‌گوییم که چیزی نیست. اما گاهی خدا ممکن است گناه بزرگ را ببخشد.

به گزارش برنا، حجت الاسلام والمسلمین قرائتی در جلسات درسهایی از قرآن که این هفته در تلویزیون درباره “حق الناس” سخن گفته است.

قرائتی در ابتدای این سخنرانی گفت: حق‌الناس! چیزی که همه به آن گرفتار هستیم. کسی نیست که بگوید من گیر حق‌الناس نیستم. استثنا ندارد. حق ‌الناس یعنی حق بچه، حق همسر، حق همسایه، حق استاد، حق شاگرد، حق مسلمان، حق غیر مسلمان‌، غیر مسلمان‌ها هم حقوقی دارند. رابطه ما با یهود با مسیحیت، حق دشمن، جنگ هم آدابی دارد، دشمن را حق داری اگر شمشیر دست گرفت تو را بکشد شما هم گردنش را بزنی.

این واعظ مشهور همچنین در ادامه سخنانش درباره “بزرگ‌ترین آیه قرآن درباره حق الناس” ، “دوری از وکالت مجرم و ظالم” ، “سرعت در پرداخت حق الناس” ، “دقت در محاسبه حق الناس” ، “کوچک نشمردن حق الناس”، “آزمودن مدعیان حق الناس” ، ” امکان دفاع مظلوم از حق خود” و “پرهیز از رشوه به اسم هدیه” سخن گفته است. آنچه در ادامه می‌خوانید گزیده‌ای از سخنان این استاد حوزه علیمه و دانشگاه است:

مدتها بود چیزی را فراموش کرده بودم کجا گذاشته ام دیروز که  سر نماز یادم آمد ! راستی سر نماز یادم آمد بگویم که … سر نماز بودم فلانی چیزی گفت نتوانستم جلوی خنده ام را بگیرم . خوب حالا وقت زیاده بشین بعد نمازمونو میخونیم، این جملات و صدها جمله شبیه به این ها هست که ما به طور معمول و عادی در مورد ستون دینمان میگوییم آیا واقعا نماز وقت اندیشیدن به مسائلی است که ارزش این را نداشته اند در شرایط عادی به آنها بیندیشیم ؟ این است ارزش نماز ؟ این است بازدارنده از فحشا و منکر ؟ بعضی از ما تا آن حد پیش رفته ایم که دقیقا سر نماز به انجام گناهانمان می اندیشیم و از فکر لذتش قند در دلمان آب میشود . پس کی قرار است با این نماز خود را بسازیم  و به کمال برسیم پس روح نماز چه میشود این نماز های بی روح به کجا میبرد ما را این آن چراغی نیست که پیش پا بنماید .!!

1-از اول آفتاب تا ظهر وقت به جا آوردن مرا داری،9 قنوت دارم و دو رکعتی ام.فعلا واجب نیستم و مستحبم ،اما وقتی امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف تشریف آوردند واجب می شوم .؟

جواب را در ادامه مطلب ببینید...

۲-الف)برای آشنایی بیشتر با من به این آیه دقت کنید :واقیموا الصلوه و اتو الزکاه و ارکعوا مع الراکعین

-من مصداقی برای بیت شعری معروف هستم :

بنی آدم اعضای یکدیگرند که در آفرینش ز یک گوهرند

ب)جبرئیل آرزوی به جا آوردن مرا داشت

جواب را در ادامه مطلب ببینید...

۳- الف)مرا به انواع مختلفی می شود خواند .

ب)خدا نکند که من بر شما واجب شوم

ج)دارای 10 رکوع و 2 رکعت هستم

د)مرا باید فورا به جا آورد و گرنه معصیت کرده اید و تا آخر عمر بر شما واجب می باشم.

همیشه دیده ز مژگان کند نماز خسوف

                                          که جسم خاکی من ،در میانه حایل شد.

 جواب را در ادامه مطلب ببینید...

۴-نماز های پر فضیلت مستحبی هستم که باعث ،بر آوردن حاجات و آمرزش گناهان می شوم .بین دو نماز مغرب و عشاءخوانده میشود.

 جواب را در ادامه مطلب ببینید...

۵-باید مرا آهسته خواند

نیتم را بر زبان نیاورید

قنوت و سوره هم ندارم

بعد از سلام  نماز مرا فورا بجا آورید

حتی بسم الله الرحمن الرحیم مرا آهسته بگویید.

 جواب را در ادامه مطلب ببینید...

معنای حضور قلب

حضور قلب در نماز به این معنا است که انسان در نماز، دل را با زبان همراه نماید، به گونه ای که با تمام وجود، خود را در محضر خداوند بی مثال ببیند و تمام توجّه و حواس خود را به سوی آن قدرت بی نظیر، متمرکز نماید، و به تعبیر عوامانه، شش دانگ حواسش نزد خداوند بی همتا باشد.

در نماز، باید تمام مملکت باطن را در اختیار حضرت حق قرار داده و با چشم دل به جمال یار بنگریم تا شربت حیاتبخش عشق را به ما چشانده و با آن عمق وجودمان را سیراب نماییم.

نمازی که در آن انسان، فقط زبانش ذکر خدا بگوید و دلش جای دیگر باشد، عین نفاق و دورویی است. ششمین اختر تابناک آسمان ولایت امام صادق(علیه السلام) در مورد چنین اشخاصی می فرماید: خداوند به چنین نمازگزارانی خطاب می کند: «اَتَخدَعُنی؟ و بِعّزَّتی وَ جَلالی، لاُ حرّمنّک حلاوةَ ذکری، لا حجبنّکَ عَن قُربی و المَسَرَّة بِمناجاتی.»2 آیا با من حیله گری و نیرنگ می کنی؟ سوگند به عزّت و جلال خودم، شیرینی یاد خود را از تو می گیرم و تو را از مقام قرب خویش و لذّت مناجاتم محروم می کنم.

راستی چه عذابی بالاتر از این، که انسان از ذکر و یاد خدا و از خلوت با خدا لذت نبرد! عذابی است دردناک که قلب و جان آدمی را به آتش می کشد.

گاهی انسان، در کنار دوستانش ساعتها به سخن می نشیند بدون اینکه احساس خستگی و ناراحتی کند ولی همین شخص در نماز احساس خستگی دارد و نماز خواندن برای او ملال آور است و این نیست مگر به خاطر عدم حضور قلب در نماز. در حقیقت توجّه قلبی نداشتن به خدا، لذت عبادت را از او گرفته و لذا طبیعی است که در نماز احساس خستگی و ناراحتی داشته باشد.